Ja ik leef nog hoor. Na een aantal weken niets van me te hebben laten horen, leef ik nog. En ik zal niet de drukte van het werk als excuus voor het niet schrijven gebruiken dit jaar. Dat kan niet en dat wil ik niet. Dat zou niet eerlijk zijn. Want vergeleken met vorig jaar, is deze zomer peanuts, een makkie, heerlijk genieten gewoon. Het lijkt wel of alles wat mensen te klagen hadden er vorig jaar is uitgegooid, samen met die economische crisis die tot een vulkaan tot uitbarsting kwam, zo kwamen mijn vakantie vierende huurders dat ook. Iedere dwarse scheet werd gemeld. En dit jaar is iedereen in berusting. En aardig voor mij, ooooh wat is iedereen aardig. Ik word verwelkomd met omhelzingen en kussen. Berusting en aardig zijn is fijn, omhelzingen en kussen minder met die hitte maar daar doe ik niets aan. Alles voor de gasten he, als ze maar blij zijn. 

De ergste en vervelendste klacht tot nu toe is van een dame die het zo vervelend vond dat het strand maar half vol lag, en de tent waar ze ging lunchen tussen de middag ook. x93Mens wees blij. Ga lekker liggen op het strand waar je wilt en je hoeft niet op een tafeltje te wachten tussen de middag! Geniet!x94 Dat wilde ik haar wel toeschreeuwen door de telefoon. Maar dat deed ik natuurlijk niet. Ik zei met mijn over vriendelijkste stem tegen haar, en zo economisch mogelijk natuurlijk, en dus schoof ik het af op de economische staat van het land. Wel zo gemakkelijk, gewoon de regering de schuld geven, want wat heeft een half leeg strand nou te maken met de slechte schoonmaak van de villa? Want daar begon het hele gesprek eigenlijk over. En als het half lege strand syndroom het ergste is wat me kan overkomen deze zomer, dan valt het allemaal nog mee. Feit is wel dat het hoog hoog seizoen deze week gaat beginnen. En met al die mensen die zo blij zijn, en al die mensen die nog moeten komen maar waarvan ik hoop dat zij ook zo blij zijn, begin ik het gewoon een beetje eng te vinden.

Situatie is het volgende: ik sta midden in een villa die verhuurd is. Een schuifpui klemt, ik roep de technische dienst ter plaatste, nog voordat de gasten arriveren. Dit moet gemaakt worden, ik kan het niet maken om die schuifpui te laten voor wat het is, die gasten hebben geld betaald voor hun verblijfplaats. De technische man komt, is druk bezig met de klemmende schuifpui en komt met de volgende woorden: x93Jaaaa, Nederland doet het goedx94. Er volgt een stilte, want ik probeer de klemmende schuifpui te linken aan de woorden van de technische man, en ik, ik begrijp het niet zo. x93Euhm, wat bedoel je?x94 vraag ik dan maar, want ik zie de link gewoon echt niet. x93Met voetbal!x94 antwoord de technische man. Ach ja, hoe kan het ook anders, de gespreksstof van tegenwoordig is voetbal.

x92s Avonds een leuke serie bekijken op tv is er niet meer bij, want er moeten wedstrijden worden bekeken, wedstrijden geanalyseerd, en vooral veel worden geluld over spelers, bavariababes, vuvuzelas, ballen die niet doen wat ze willen, grasmatten, en hoogteverschillen. En mij boeit het allemaal echt niet zo. Ik ben was al afgehaakt toen ik onze Wes in de camera hoorde zeggen dat hij niet ging stemmen. Zou ik ook niet doen met miljoenen op de bank, wat maakt het dan allemaal nog uit wat de VVD en de PVDA voor plannen hebben op bezuinigingen. Hij leidt er zeker niet onder.

En dus nee, ik zit niet in een oranje pakje in mijn eentje voor de tv. Dat is sneu. En ik krijg tot vandaag geen Portugees zo gek om in het oranje naast me te gaan zitten, nee zij gaan voor rood en groen. Dus ik had nog geen wedstrijd gezien. Tot afgelopen donderdag, toen moest het gebeuren, of Wes nou gestemd heeft of niet, ik ging een wedstrijd bekijken. En wat een spanning, Nederland was al door maar wat maakte het uit, ik werd namelijk uitgenodigd door vriendin N die hier vakantie viert bij haar vriend. En ik toog samen met kleine vriendin J, een Portugeesje van 6 jaar, die kun je nog kneden met woorden als: x91vanavond zijn we voor Nederland, morgen voor Portugalx92 (not, maar daar is zij niet bij, Fair Play hxe9, Fair Play), dus was ze voor deze avond in het oranje gestoken, naar een Nederlands cafxe9 in de binnenstad van Albufeira. Natuurlijk werd voetbal door mij als een excuus gebruikt, want ik kwam eigenlijk voor de bitterballen, dat lijkt me logisch. En dat ik ondertussen tussen oranje Nederlands volk zat, maakte het alleen nog maar gezelliger.

En ja, ik had mezelf ook in mijn oranje T-shirt gestoken, ik kon toch niet achterblijven? Subtiel dat dan weer wel, met een oranje superbril, en oranje bloemen op het hoofd. Gewoon voor de lol, waar Koninginnedag in Amsterdam allemaal wel niet goed voor is. De bitterballen smaakten heerlijk, en we wonnen de wedstrijd, en Wes kwam in beeld, en ik dacht helemaal niet meer aan die stembus.

Het duurde even, maar nu we midden in het WK zitten, heb ik helemaal het WK-gevoel. Of er nou gestemd wordt of niet, helemaal Fair Play!

En dan nu, mijn nagels oranje lakken voor de wedstrijd van morgen.

En in die paar weken dat ik niet schreef, gebeurde er echt nog wel wat hoor.

Ik ging naar de tweede Sex and the City film, met veel voorpret. Want alleen al de geachte dat ik die avond in de bioscoop zou zitten deed mij om 09.00 uur 's ochtends al glunderen. Het liefst was ik toen al voor de bioscoop gaan liggen, wat zeg ik, die avond ervoor toen ik 6 kaartjes aanschafte voor het hele gezelschap, toen, toen stond ik al in twijfel of ik toch niet stiekem die avond alvast de zaal in zou gaan voor een voorproefje. Maar ik hield me in, en ging niet, ik ging die avond erna, en vond de film voor het zien al geweldig. En dus na 3 uur in de bios te hebben gezeten, was ik blij, heel blij. Ik kwam tot de conclusie dat er geen man is die mij gelukkig maakt op dit moment maar wel een film. En na het zien van de film was ik ervan overtuigd, hoge hakken moeten er worden gekocht, en ik wil een bril op een stokje, en nieuwe kleren, maar vooral wil ik een Mr Big.

En in de tussentijd, zag baby Lucas het levenslicht van vriendin M. En moest er dus geknutseld worden. Smsx92te vriendin S dat ze niet meer met me wil smsx92en want dat is te duur. Heb vanaf die dag niets meer van haar gehoord, dus dat is fijn.

Werd ik gedreigd met een advocaat omdat een gast zijn teen had gestoten in het zwembad, wat natuurlijk zielig is voor de persoon in kwestie en dus zijn advocaat in moest schakelen. Zou ik ook doen.

Begon het WK voetbal, waar ik tot op heden nog geen wedstrijd van gezien heb, wat erg treurig is want ik heb tenslotte 2 landen waar ik xb4voorxb4kan zijn. Maar ik houd het op het tijdsverschil en niet op desinteresse. Echt niet. Mijn vader fietst ondertussen heel Enschede door, hij wil een Bavaria babe van me maken. Tot nu toe zonder succes. En als ik niet in de bak wil belanden misschien maar goed ook. Dat jurkje is trouble.

En ondertussen was ik ook nog steeds op zoek naar hoge hakken die ik maar niet naar mijn smaak kan vinden. Trouwens de zonnebril op een stokje ook niet.

En ook lag ik aan het strand en toen ook weer niet, vanwege instabiele weersomstandigheden. De bikini werd ingeruild voor de spijkerbroek en weer andersom.

Ik las het boek van Elle van Rijn ' het vergeten gezicht', en snap tot op heden de clou nog steeds niet. Ik denk er sterk over na om een mailtje naar Elle te schrijven met de vraag wat ze nou precies met het einde bedoelde want ik blijf er maar aan denken en kom niet tot een conclusie.

Dronk ik een kopje Douwe koffie met achter nichten D en I die hier op vakantie waren. Dat kopje koffie werd trouwens later een fles rosxe9.

En toen begon de zon echt te stralen en gingen we de zomer tegemoet. Met een duik in het zwembad en kleine vriendin J die steeds beter gaat zwemmen. En ik vraag me sterk af, of ik mijn roeping tot zweminstructrice gemist heb, want ik sta aan de kant aanwijzingen te geven, en het gaat goed, heel goed.

En na dit alles, zit ik nog steeds zonder nieuwe hakken, een zonnebril op een stokje, en vooral een Mr Big.

Toen ik samen met vrienden R en M naar New York afreisde, dachten wij dat wij de enigen waren met dit sublieme idee. Ha, wie gaat er nou naar New York? Maar tijdens ons verblijf, werd even duidelijk gemaakt dat half Nederland in New York liep, wij vroegen ons zelfs sterk af, of wij niet in het tijdperk New Amsterdam waren beland en of er nog wel Nederlanders in NL rondliepen. Maar hey, waar Nederlanders zijn, daar voelen wij ons thuis. Daarom woon ik ook in Europa, niet te dichtbij en niet te ver van de Nederlanders. De roots hxe9, de roots. En Nederlanders herken je eigenlijk zo, of het nou in de Algarve is of midden in New York.

Blonde haren, lange lengtes, moeiteloos ergens doorheen praten, hard praten, en het modebeeld. Vooral dat modebeeld, ik kan zo alle Nederlandse dames buiten Nederland met xe9xe9n knipperend ooglid er uithalen. Want, wat in de mode is, daar moeten de Nederlandse dames massaal aan. Lees: leggings. En ik vraag, waarom? Waarom leggings? Het liefst onder een rokje, een spijkerrokje, met een T-shirt. Waarom? Is dit een gebrek aan keuzes? Kan er niet gekozen worden? Broek of rokje? Nou dan maar de legging met rokje of jurkje. Volgens mij het meest seksloze wat er bestaat. Dat kan een man toch niet mooi vinden? Laten zien die benen! Dat is mijn motto!

Deze discussie heb ik ook al met nicht J gevoerd, een leggingfan. Volgens haar ligt het aan de kilo’s, en dames die niet gezegd zijn met de benen van een supermodel. Volgens nicht J kunnen deze dames nu ook een rokje aan, en met die legging voelt dat dan wat prettiger. Ik zeg dan op mijn beurt, trek een broek aan of een ietwat langere rokje. En wie is trouwens gezegend met benen van een supermodel? Dat zijn er maar heel weinig op de wereld. En dan de witte benen waren volgens nicht J ook een punt. Maar volgens mij, als je altijd die legging onder een rokje pleurt komen die bruine benen ook niet. En beginnen we niet allemaal aan het begin van de zomer met witte beentjes?

Maar goed, die legging onder een rokje of jurkje zal ik moeten accepteren aangezien half Nederland hier mee loopt. En toch ging ik er niet voor tijdens mijn laatste shopsessie in NL. Ik liet de leggings liggen, maar ging wel voor de zomerjurkjes en rokjes die ik dan zonder legging aantrek. En waar ik ook altijd wel gexefnteresseerd in ben, zijn een paar schoenen, een paar slippertjes is altijd leuk. Maar toen, toen werd ik weer met een bepaald modebeeld geconfronteerd, en ik had het kunnen weten, daar liepen al die Nederlanders die ik in New York tegenkwam ook allemaal mee maar ik was het even vergeten of misschien had ik het verband uit mijn gedachten… Birkenstocks overal maar dan ook overal uitgestald. Van de Scapino tot de meest duurdere winkels. Ik vroeg me sterk af of er in Nederland nog wel leuke open slippertjes te krijgen waren. Overal lagen die birkenkrengen, en charmant? Ze lopen vast heerlijk, zo zien ze er echt wel uit, dat zie je ervan af, maar ik voel een aanverwant van de crocks hier. En nee, ik was ook geen crocfan. Ben je verpleger, moet je lange afstanden lopen dag in dat uit voor je werk, dan is het acceptabel. Echt. Dat meen ik. Maar anders, lijkt uiterlijk vertoon er niet meer toe te doen. Want toevallig is het mode en dan doen we massaal mee.

Ik dacht aan de Portugese vrouw. Want waar herken ik de Portugese vrouw aan? Wat is in de mode hier? En waar herken ik een Portugese vrouw aan in het buitenland? Niet aan leggings en birkenstocks, die zijn hier simpelweg gewoon niet te koop. En ik kan ook niet echt iets bedenken wat zo ontzettend in de mode is dat alle Portugeesjes er mee moeten lopen. Ik denk aan de Portugese vrouw die ik hoorde in New York, ze liep erbij als een slons in haar trainingspakje en gewoon door het feit dat ze haar mond opendeed en met haar man praatte deed het hem. Daaraan herkende ik de Portugese dame. Niet aan haar slonzige pyama broek, want ook dat past in allerlei culturen, maar gewoon aan de taal die ze praatte. Misschien moeten we ons allemaal zo eens onderscheiden gewoon door de taal die we praatten en niet zo laten leiden door de mode. En nee,  in mijn koffer terug naar Portugal zaten geen leggings en zeker geen stel birkenstocks. Het is de taal die ik spreek, die het onderscheidt maakt.

En nu verwachten jullie natuurlijk van mij een hele column over mijn vakantie. Dat kan hoor. Over 3 dagen Amsterdam met nichten J en M. Over Amsterdam, over dat Koninginnedag dit jaar een beetje in het water viel door de regendruppels die er vielen, maar dat wij ons er niet gek door lieten maken. Dat we alsnog heerlijk door de Jordaan hebben gestruind en lekker aan de grachten hebben gestaan, dus niet gezeten vanwege het weer. Dat we ons voor het Museumplein te oud vonden, want wij hoefden niet zo nodig om 14.00 uur in een ambulance te worden weggereden vanwege een comatoestand door alcoholgebruik. Nee, dat vonden wij niet interessant. In plaats daarvan, voelden wij ons best wel oud in de menigte. En uiteindelijk hebben we 5 uur met de trein gezwoegd om van Amsterdam in Enschede te komen. De NS was behulpzaam. Heerlijke dagen.

Over mijn 3 Twente kan ook van alles worden geschreven. Over de heerlijke hightea middag met vriendinnen, over het bioscoopbezoekje naar x91de gelukkige huisvrouwx92 want die moest natuurlijk nog even gezien worden, en over de inkopen die weer zijn gedaan, veel te veel natuurlijk omdat ik het allemaal nodig had. Op dat moment. Dat kan ik allemaal omschrijven en jullie weten dan allemaal wat ik bedoel.

Maar dan, 5 dagen New Yorkx85x85

Om daar iets over te schrijven? Om alle indrukken die ik heb opgedaan te kunnen omschrijven? Ik, die niet op mijn mondje ben gevallen? Alles wel met veel bombarie weet te brengen? Ik was dus even stil, en dacht vooral:x91Hoe omschrijf ik deze stad?x92 x91 Hoe omschrijf ik het gevoel wat ik nu heb?x92 x91Hoe omschrijf ik de indruk die het op me maakt?x92.En probeer daar maar eens antwoord op te geven, een antwoord dat allesomvattend is.x91 New York is: geweldig, fantastisch, overweldigend, groots, meeslepend, een droom die uitkomt. Daar kan ik allemaal mee aan komen en dan nog, geeft het geen indruk. Op Times Square riep ik tegen vrienden R en M x93ik kan niet geloven dat ik hier sta! Dat ik hier ben!x94 En dat werd zox92n beetje mijn lijfspreuk die 5 dagen. Plus natuurlijk: x93 I am so excited!!x94 En dat riep ik steeds weer, zoals in: Central Park, in de busrit door Up Town en Down Town, op 5th Avenue, bij Ground Zero was dat excited gevoel iets minder en werd er plaats gemaakt voor respect, in St Patrick Cathedral, bij het Rockefeller Square, zelfs in Macyx92s waar mode uit het jaar nul hing en een half uur voor ons genoeg was om de hele 10 verdiepingen te kunnen zien, op Union Square, bij Lady Liberty, op de Brooklyn Bridge, en als laatst, als kers op de slagroom, op het Empire State Building. En als je op die laatste op de 86ste verdieping staat en uitkijkt over New York, tijdens de zonsondergang, realiseer je je wat het is, en dan weet je wat New York is: onbeschrijfelijk.

Dat op vakantie gaan is allemaal nog niet zo heel gemakkelijk. En dan vooral dat gepland vooraf. En dan bedoel ik niet die tickets boeken, want dat is tegenwoordig een makkie, even op  internet, geen gedoe meer met reisbureaus, geen rijen op het vliegveld bij de ticketdesk, nee gewoon boeken met een druk op de knop.

Maar aangezien de reis naar Amsterdam en New York op de planning staat, moet er natuurlijk ook een soort van visum aangevraagd worden. Niet voor mijn verblijf in Amsterdam, ha, daar zal het ze een zorg zijn of ik een terrorist ben of niet, maar voor New York wel. En dat terroristische zit me toch niet zo heel lekker. Helemaal omdat die aanslagen vooral via vliegtuigen worden gepleegd. Sinds 11 september geef ik ook eerlijk toe, dat wanneer ik met het vliegtuig reis, ik automatisch mijn medepassagiers scan. x91 Hmmmm, die reist alleen, zit er verdacht bij bij die gatex92 dat soort dingen denk ik dan. Maar ik doe er vervolgens natuurlijk niets mee. Het is nou ook weer niet zo dat ik de stewardess aanklamp om die persoon eens even te checken. Maar toch.

En omdat dit mijn eerste trip is naar de USA, staar ik vol verbazing naar het computer scherm wanneer ik mijn visa aanvraag invul. Je naam, adres, paspoortnummer, allemaal logisch, en dan een vragenlijst, of je ziek bent, kan ik ook nog inkomen, en dan de vraag of je van een terroristische groepering bent, en dan vul je in: nee, want natuurlijk niet, dat is toch niemand! Zelfs niet wanneer je een bom in je onderbroek hebt verstopt zul je nooit invullen op het computerscherm dat je van plan bent een vliegtuig op te blazen! Het idee al!

En dan krijg je ook nog de volgende melding dat je aanvraag is goedgekeurd maar dat je nog altijd de toegang tot het land kan worden geweigerd door de douane. Nou ja, en dat is dan fijn, als je al niet bent opgeblazen met het vliegtuig voordat je het land binnen bent, dan kan er vervolgens nog worden besloten om je de toegang te weigeren. En daar moet ik mijn medepassagiers dan maar op vertrouwen, dat we allemaal op een beeldscherm overal het hokje: nee, hebben aangekruist. Het geeft me een beetje de bibbers, dat het allemaal zo makkelijk lijkt te gaan, maar we komen er wel!

En dan het drama van die koffer inpakken, helaas kan dit niet via internet. En ik ben nogal van het soort dat alles schoon en gestreken de koffer ingaat, eigenlijk moet. Dus check wat er allemaal meegaat, check hoeveel kilo dit allemaal is want die koffer mag niet meer dan 15 kilo wegen, check de weersvoorspellingen, check wat gecombineerd kan worden met elkaar, check of er ook nog ruimte overblijft voor de koopjes die gedaan moeten worden, check wat er inde handbagage mag, check nog maar eens weer de weersvoorspellingen, check de wasmand en de wasmachine, check de strijkplank, check de oranje boa, check welke jas er eventueel meegaat, en dan toch maar weer die weervoorspellingen checken. Gelukkig ligt New York wel op de lijn van Amsterdam. Ik moet er niet aan denken wanneer ik te maken zou hebben met 2 totaal verschillende klimaten.

En dan als laatste neem ik mijn huis onderhanden, want ja, zox92n mens ben ik ook. Het huis moet schoon zijn voordat de reis kan beginnen. Dus, ramen gelapt, vloer gedweild, keuken en badkamer geschrobd, en het bed verschoond. En dan, dan kan de reis beginnen.

Heb ik al gezegd hoe erg ik aan vakantie toe ben, en hoeveel zin ik erin heb?

Dat ik een aantal weken niet heb geschreven ligt gewoon aan het feit dat ik geen inspiratie had. Maar geen inspiratie wil natuurlijk niet zeggen dat ik helemaal niets meemaak, dat ik in bed lig, opsta, tanden poets, ga werken, naar huis rijd, avondeet, tv kijk, mijn tanden weer poets en weer naar bed ga. Dat is natuurlijk wel wat meemaken en dat doe ik allemaal ook wel. Vooral dat slapen en tandenpoetsen, en werken, ja vooral ook veel werken, maar soms eet ik ook wel eens gewoon een boterham met kaas als avondeten. En om dat nou inspiratie te noemen?

Maar ondertussen ben ik ook een jaar ouder geworden, geen groot feest want een 1 is altijd anders dan een 0, maar een bescheiden steengril avondje thuis. En ik genoot zoals gewoonlijk wel weer van de aandacht die aan mij besteed was. Ik houd er gewoon van.

En genoot ik ook van het mooie weer, ik liep in de weekenden rond 09.30 uur al aan het strand, ik ging in het warme zand liggen omdat ik daar zin in had, en verbrandde ik voor het eerst sinds maanden weer mijn neus. Zelf vond ik dat wel vrolijk staan.

Minder vrolijk werd ik van het weer deze week, want ik had al mijn kekke zomerslippertjes al opgediept vanuit onderin de kledingkast want met die zon konden de slippers wel weer aan. Ik had zelfs mijn teennagels weer rood gelakt! Tot deze week de regen, het onweer, kortom de storm weer losbrak en ik die slippertjes maar weer onderin de kast gooide en de laarzen weer aantrok. En dat gekleurde neusje van mij bijhouden, ho maar natuurlijk. Die teennagels dan weer wel, die blijven gewoon rood.

Ondertussen stond ik ook nog op een kinderverjaardag voor te doen hoe je op z’n Hollands moet spijkerpoepen, waar vooral de Portugese kids wel de lol van inzagen en keihard: VALS SPEL riepen te gillen. Ik kon namelijk met mijn 31 jarige beentjes niet meer zo zakken dat het spijkertje in de fles terecht kwam en moest mijn handen ter ondersteuning gebruiken. Vals, heel vals spel natuurlijk.

Ik bracht ook maar weer eens een bezoekje aan kapper D. Want al maanden kan ik er geen kant meer op met mij haar, en dus bombardeer ik mijn kapper met een soort van twee wekelijkse visite, waar hij wel blij mee is maar ik minder, omdat ik en het in de portemonnee voel en mijn haar uiteindelijk gewoon niet wil zitten. Gevolg is dat mijn haar nu wel erg kort is, te kort, korter kan volgens mij niet. Alhoewel?

En uiteindelijk plande ik ook nog een trip naar NL om 30 april maar weer eens door te brengen in Amsterdam. En ach, ja als we toch bezig waren met airmiles dan ook maar een tripje New York erbij geboekt! Hupsakee, gelijk op 1 mei dan maar. Ik doe er wel luchtig over maar diep van binnen ben ik zo ontzettend enthousiast! Een droom die uitkomt en die ik ga waarmaken! Samen met vriendin M en vriend R ga ik naar de City that never sleeps. Of zoals Alicia Keys zingt: Concrete jungle where dreams are made of, Theres nothing you can’t do, Now youre in New York, these streets will make you feel brand new, the lights will inspire you, lets hear it for New York! Als ik haar moet geloven, krijg ik er vast ontzettend veel inspiratie van!

Oh god ja, toen was ik nog jarig ook. Dat moet gebeuren zo 1 x in het jaar. Ik vind het wel leuk hoor, ik ontken niet dat ik alle aandacht vreselijk vind. Nee, mij hoor je dat niet zeggen. Maar het afgelopen jaar ging wel heel erg snel, zat ik vorig jaar nog groot feest te vieren met heel veel vrienden en familie uit Nederland, eerst in een villa met zwembad en een privxe9 kok die liep te kokkerellen, en daarna een boottrip over de Atlantische Oceaan. En dit alles leek of het vorige week allemaal nog aan het gebeuren was. Maar nee, het was alweer een jaar geleden. En dus realiseerde ik me pas vorige week dat het allemaal wel weer heel dichtbij kwam, en wat ging ik doen? Nee geen groot feest, er kwam per slot van rekening een 1 achter de 3, dat is toch minder speciaal dan een 0. En valt zoiets te overtreffen? Ach, toen ik bij ochtendgloren, lees: 05.30 uur het eerste smsje binnen kreeg, voelde ik me best wel jarig. Een dagje vrij van het werk was ingepland, een ochtendje cakejes bakken, geen tijd hebben om te kunnen douchen omdat ik constant werd gebeld, een lunch met mij ouders aan het strand, ‘s avonds steen grillen met vriendinnen, en ondertussen worden verwend met kaartjes, telefoontjes, smsjes, emails, en niet te vergeten de cadeautjes zelfs opgestuurd per post, nee, geen groot feest, maar ik voelde me zeker jarig! En ook weer een jaar ouder, en dat is dan weer minder.

En dan, na die afschuwelijke winter, van regen, storm, aardbevingen, regen, windhozen, overstromingen, en nog eens een portie regen, staat daar zomaar spontaan de zon weer hoog aan de hemel. Een blauwe lucht met hier en daar een verdwaalde wolk hoog aan de hemel. En dan, wanneer je weer het strand kunt betreden, en je ziet dat de golven je weer verwelkomen, het zeewater groen is, het zand opgedroogd, en je je slippers kunt uitdoen omdat het zand je voetjes wil voelen (of andersom), dan besef je dat het wel eens voorbij zou kunnen zijn, die winter. En dan, dan kun je alleen nog maar genieten.